Wie het
Openluchttheater
in Hertme
noemt, kan niet om pastoor Veeger
heen! Op de eerste zondag van april 1952 doet Johannes Ignatius Veeger zijn intrede als pastoor van de St. Stephanusparochie
in Hertme. Een man op leeftijd (60 jaar), die na 17 jaar pastoor te zijn geweest
in het Gelderse Lobith, een kleine en rustige parochie zocht en deze dacht te
vinden in het Twentse Hertme. Wie echter denkt dat hiermee een rustige tijd
aanbreekt in Hertme, vergist zich.
Veegers liefde voor
het toneel brengt hem ertoe om in de zomer van 1953 Jozef in Dothan op te voeren
op het heideveld aan de Wetering. Honderd toneelamateurs en dertig ruiters te
paard maken de opvoering tot een doorslaand succes. Een journalist schrijft
jaren later in een artikel over de historie van het Openluchttheater: 'En weg
was de rust. Voorgoed. Duizenden Twentenaren kwamen in de zomer van 1953
luisteren naar de jammerklachten van Jozef in de put, naar de lyrische wanhoop
van Ruben en ze waren zo geboeid, dat ze amper merkten dat het hoge, ijle
getimmerte, dat hun zitplaats bood, met gevaar bezet was'. Een jaar later wordt
onder leiding van
burgemeester Lambooy van Hengelo en pastoor Veeger het comité
Eerste Stichting Twentse Openluchtspelen, kortweg ESTO, in het leven geroepen.
Als plek voor het theater
staat Veeger een deel van 'zijn bos' af. En vele
vrijwilligers uit Hertme bouwen dagen, weken, maanden aan de totstandkoming van
het theater. Namen die niet vergeten mogen worden zijn de toenmalige Hengelose VVV-directeur Dick Wilmink en regisseur Joop Bieckmann. Honderd kubieke meter
Bentheimer zandsteen, beschikbaar gesteld door particulieren en bedrijven uit
heel het oosten, bezorgen het theater zijn decor. Het wordt in 1955 gebouwd. En
acht jaar later, naar een ontwerp van de befaamde architect Jan Jans, wordt de
overkapping gerealiseerd. Het zijn de jaren van de Passiespelen. Met zo'n 300
medewerkers(sters) en met pater Genesius O.F.M. Cap. als de Christusfiguur.
Bussen vol met Duitsers komen kijken als de Passiespelen in het Duits worden
opgevoerd in een vertaling van Jan Naaykens. Het kan niet anders zijn dat
promotorpastoor Johan Veeger zich intens gelukkig
voelt. Negen jaar lang wordt
het lijden van Christus uitgebeeld in Hertme. De vele kleding die de acteurs en
actrices nodig hebben, krijgt pastoor Veeger van de textielmagnaten die hij
kent. Opvoeringen van De 'paradijsvloek' en 'Midzomernachtdroom' zorgen ervoor
dat Hertme landelijke bekendheid geniet. Een ieder in Hertme werkt mee. Ook de
huishoudsters van pastoor Veeger, Maria en Mien, helpen tijdens de
voorstellingen veelvuldig mee in de kantine. Naarmate de Passiespelen vaker
worden opgevoerd, neemt de publieke belangstelling echter af. Aan de pastoor
ligt het niet; hij weet met zijn geestdrift de mensen te bezielen tot hoge
prestaties. Maar als het publiek wegblijft, is een theater op sterven na dood.
Gelukkig beschikt Bentheimer zandsteen over de eigenschap dat het jarenlang in
weer en wind kan standhouden. En, dankzij de inzet van een groep mensen, die
eenzelfde geestdrift
aan de dag proberen te leggen als pastoor Veeger, begint het theater - terecht -
weer te leven.
Vanaf de jaren '70 worden er
opera's, operettes en kindervoorstellingen gegeven in het openluchttheater en de
muziekvereniging uit Hertme, St. Gregorius, organiseert er muziekfestivals. In
de jaren tachtig wordt er een nieuwe koers ingezet met het theater en wordt voor
't eerst het Afrika festival georganiseerd.
(Foto links, pastoor Veeger bezig met een maquette van het
decor van het theater).
November 2009 is een
begin gemaakt met de renovatie van het Openluchttheater. Kijk voor meer
informatie over de voorgang van de werkzaamheden op
Hertme actueel of op ons
Video Journaal.
Wie het
burgemeester Lambooy van Hengelo en pastoor Veeger het comité
Eerste Stichting Twentse Openluchtspelen, kortweg ESTO, in het leven geroepen.
Als plek voor het theater
staat Veeger een deel van 'zijn bos' af. En vele
vrijwilligers uit Hertme bouwen dagen, weken, maanden aan de totstandkoming van
het theater. Namen die niet vergeten mogen worden zijn de toenmalige Hengelose VVV-directeur Dick Wilmink en regisseur Joop Bieckmann. Honderd kubieke meter
Bentheimer zandsteen, beschikbaar gesteld door particulieren en bedrijven uit
heel het oosten, bezorgen het theater zijn decor. Het wordt in 1955 gebouwd. En
acht jaar later, naar een ontwerp van de befaamde architect Jan Jans, wordt de
overkapping gerealiseerd. Het zijn de jaren van de Passiespelen. Met zo'n 300
medewerkers(sters) en met pater Genesius O.F.M. Cap. als de Christusfiguur.
Bussen vol met Duitsers komen kijken als de Passiespelen in het Duits worden
opgevoerd in een vertaling van Jan Naaykens. Het kan niet anders zijn dat
promotorpastoor Johan Veeger zich intens gelukkig
voelt. Negen jaar lang wordt
het lijden van Christus uitgebeeld in Hertme. De vele kleding die de acteurs en
actrices nodig hebben, krijgt pastoor Veeger van de textielmagnaten die hij
kent. Opvoeringen van De 'paradijsvloek' en 'Midzomernachtdroom' zorgen ervoor
dat Hertme landelijke bekendheid geniet. Een ieder in Hertme werkt mee. Ook de
huishoudsters van pastoor Veeger, Maria en Mien, helpen tijdens de
voorstellingen veelvuldig mee in de kantine. Naarmate de Passiespelen vaker
worden opgevoerd, neemt de publieke belangstelling echter af. Aan de pastoor
ligt het niet; hij weet met zijn geestdrift de mensen te bezielen tot hoge
prestaties. Maar als het publiek wegblijft, is een theater op sterven na dood.
Gelukkig beschikt Bentheimer zandsteen over de eigenschap dat het jarenlang in
weer en wind kan standhouden. En, dankzij de inzet van een groep mensen, die
eenzelfde geestdrift
aan de dag proberen te leggen als pastoor Veeger, begint het theater - terecht -
weer te leven.
Vanaf de jaren '70 worden er
opera's, operettes en kindervoorstellingen gegeven in het openluchttheater en de
muziekvereniging uit Hertme, St. Gregorius, organiseert er muziekfestivals. In
de jaren tachtig wordt er een nieuwe koers ingezet met het theater en wordt voor
't eerst het Afrika festival georganiseerd.
(Foto links, pastoor Veeger bezig met een maquette van het
decor van het theater).